Logo van de kerk
Home / Wie zijn we / Welkomstwoord

Welkomstwoord

Eenmaal in de twee maanden verschijnt in de het gezamenlijk kerkblad een welkomstwoord van de dominee. Hieronder volgt het meest recente. 

Welkomstwoord maart 2019

Challenge

 Zomaar op een morgen op het schoolplein; kinderen geven elke juf of meester die ze tegenkomen een high five. “Is dit een nieuwe ‘challenge’? ” vraagt de juf naast mij zich hardop af. En we raken zo even aan de praat over alle “challenges” die er in de afgelopen tijd voorbij zijn gekomen. Van ‘ Dry january ’(in de maand januari geen alcohol) tot de Ice Bucket Challenge (een emmer ijsblokjes over je heen gooien om geld in te zamelen voor ALS). Een ‘challenge’ betekent letterlijk een uitdaging aangaan met als achterliggend doel je leven te verbeteren of je ergens bewust van te worden. Mensen leggen zichzelf een tijdlang iets op of onthouden zich van het een of ander om buiten het gewone patroon te stappen, buiten alle vanzelfsprekendheden. Is het u opgevallen dat in de afgelopen weken op de radio telkens een spotje was onder de noemer “ Ik pas ”(veertig dagen geen alcohol)? “ Vergeet niet u op te geven vóór 6 maart ” wordt er dan bij gezegd. Wat grappig, dacht ik bij het horen van het spotje, dat is precies het begin van de Veertigdagentijd, van oudsher een tijd van versobering en vasten in het christendom. Als ik de site bezoek van “ Ik pas ” wordt niet expliciet verwezen naar de christelijke wortels van juist deze periode van onthouding, maar na een poosje zoeken blijkt het ook niet geheel toevallig te zijn.

Veertig dagen jezelf onderwerpen aan een zelfopgelegd regime; een onthouding en bezinning om in het reine te komen met jezelf, je plaats in de wereld die je omringt en je relaties met anderen. Hoe ontkerkelijkt en seculier onze samenleving ook lijkt te zijn, het is bijzonder om te zien hoe verborgen en ongemerkt zo’n heel oude christelijke vorm toch blijft bestaan; ja, zelfs opnieuw de kop op steekt en hipper en bekender lijkt te worden. Alain Verheij, theoloog en publicist voor met name de generatie “millennials” (generatie geboren tussen 1980 en 2000) schrijft met enthousiasme over het fenomeen ‘vastentijd’ omdat het “ gelijktijdig dwars en traditioneel, stokoud en hip, individueel en gemeenschappelijk, fysiek en spiritueel is. Het kan je leven verdiepen en verrijken. ” (uit: God en ik, Alain Verheij) Mooi om te zien hoe onder nieuwe generaties oude vormen worden herontdekt en geïntegreerd in het leven van alledag als waardevolle aanvulling. Soms is met het badwater het kind weggegooid in heel dat proces van secularisering, zo blijkt wel.

In de kerk volgen we in deze tijd de weg van Jezus, in zijn ontmoetingen én confrontaties met mensen, met God en met zichzelf en in deze lijn zou je kunnen zeggen dat Jezus ook een ‘challenge’ aangaat, niet slechts veertig dagen lang, maar vanaf het moment dat hij in de openbaarheid treedt tot aan zijn laatste adem: de challenge om de weg van de liefde te blijven gaan, ook als het zijn eigen leven zal kosten en als de liefde het voorgoed lijkt te verliezen van het kwaad en de dood. Jezus houdt deze ‘challenge’ vol, omdat hij gelooft dat God deze ‘challenge’  met mensen niet opgeeft. En dat is dé grote bron van troost, bemoediging en vergeving van het evangelie. Want welke ‘ challenge ’ we ons ook in deze tijd ook opleggen, ergens weten we ook wel dat we tegen onze grenzen aan zullen lopen, dat we soms moeten opgeven, feilbaar zijn als mensen. Wat een genade, wat een lucht geeft het te weten dat we in de ruimte van deze liefde van God telkens weer opnieuw mogen beginnen, met elkaar en met onszelf. Dát nieuwe begin, telkens weer, is misschien wel de allergrootste ‘challenge’ voor ons mensen.

 Ds. Betty Gras