Logo van de kerk
Home / Wie zijn we / Welkomstwoord

Welkomstwoord

Eenmaal in de twee maanden verschijnt in de het gezamenlijk kerkblad een welkomstwoord van de dominee. Hieronder volgt het meest recente. 

Welkomstwoord januari 2019

Vrede van Christus

 We hadden geen goed afscheid van elkaar genomen. Wat er gebeurd was tussen ons, ik durf het niet te zeggen en meer nog, ik durfde het destijds niet te vragen. We kwamen elkaar niet meer geregeld tegen,  maar het bleef pijnlijk als ik er aan dacht hoe onze eerdere hartelijke verhouding om onduidelijke redenen bekoeld was. Tot ik ‘bij toeval’ in een viering terecht kwam waarin zij een enkele bank voor me zat en het moment van de vredesgroet aanbrak in de liturgie. Voor ik het wist, had ik een paar stappen naar voren gezet en stonden we tegenover elkaar en wensten we elkaar de vrede van Christus toe. Het zal mijn verbeelding zijn, maar de keer dat we elkaar daarna weer troffen, schudden we elkaar weer hartelijk de hand. Alsof er iets veranderd was na die ene vredesgroet, wat ons in het alledaagse leven niet was gelukt.

 “ Veul hail’n zegen ”, “ Folle lok en seine”, “ Een zalig nieuwjaar” of “De allerbeste wensen". Iedereen heeft zo zijn eigen manier om elkaar aan het begin van het nieuwe jaar te groeten of het goede toe te wensen. Het was een aardigheid om te zien hoe zoveel verschillende mensen elkaar vooraf  aan de nieuwjaarsdienst hartelijk begroetten.

Bij iedere avondmaalsdienst is er vooraf aan het delen van brood en wijn een moment dat we elkaar begroeten, ook al zitten we dan al een poosje naast elkaar in de kerk. Dat noemen we de vredesgroet. We geven elkaar de hand en wensen elkaar de vrede van Christus toe. Het is een moment dat we in beweging worden gezet, letterlijk en figuurlijk, naar elkaar toe. Zaten we tot dan toe misschien in onze eigen cocon in de kerkbanken, ineens worden we gewezen  op elkaar.
Daar hoort altijd – voor de één meer dan de ander – een zekere mate van ongemak bij. Wie geef je een hand? Hoe veel mensen geef je een hand? En, ziet die ander wel mijn uitgestoken zwevende hand? Is het niet vreemd om elkaar te groeten met zulke plechtige woorden?

De vredesgroet is een oud gebruik uit de vroege kerk, ontstaan vanuit het begroeten van elkaar met “een heilige kus” waarover Paulus spreekt in zijn brieven (Rom. 16:16 en 1 Kor. 16: 20) “Vrede” is ook het woord waarmee Jezus als de Opgestane Heer als eerste zijn leerlingen begroet (Joh. 20:19). Na alles wat er gebeurd is - alle lijden, verraad, verloochening en verdriet  - zoekt de Opgestane opnieuw verbinding met ons, mensen, langs de weg van de vrede, Zijn vrede, die alle verstand te boven gaat. Als we elkaar begroeten met de vrede van Christus, dan is dat meer dan elkaar goedendag zeggen, zoals we dat in het dagelijks leven doen. We worden met elkaar verbonden, niet omdat we elkaar aardig vinden of uitkiezen(dat is mooi meegenomen) maar omdat Christus onze vrede is. Hij verbindt ons met elkaar en van daaruit mogen we opnieuw met elkaar beginnen, elkaar aanvaarden en ons met elkaar verzoenen.

Eerlijk gezegd vind ik die zekere mate van ongemak (ook al is het alleen in de vorm) bij de vredesgroet wel passend. Er is nogal wat, wat ons mensen van elkaar gescheiden houdt: veroordeling van elkaar, uitsluiting, elkaar het licht in de ogen niet gunnen, jaloezie, onverschilligheid etc. Terecht dat onze hand even aarzelt, onze blik zoekend is, en we een innerlijke onzekerheid voelen. En dan toch… de vrede van Christus overwint alles wat ons uit elkaar drijft, ooit eens en soms nu al even.  Dat geloof, die hoop drukken we uit als we elkaar de hand drukken en een broeder of zuster in de ogen kijken, met dat woord van Jezus zelf in de mond: vrede!    

 Voor 2019 wens ik u/jullie allen die vrede van Christus toe!
Ds. Betty Gras