Logo van de kerk

overweging in 2021 op Pinkstermorgen

Overweging op Pinkstermorgen 2021

Geliefde mensen vam God, gemeente van Christus,
Verbonden met elkaar door Gods Geest,

Ik zeg: vlaggetjes, ik zeg: allemaal verschillende talen, ik zeg: allemaal volken bij elkaar, die elkaar toch verstaan! waar denkt u dan aan?
Natuurlijk…het songfestival!
Even inventariseren, wie heeft er gisteren gekeken? Een stukje misschien, de hele avond, wie heeft het allemaal gezien, inclusief de halve finales?
Ik moet zeggen, Normaliter ben ik niet een die-hard fan, ik heb er ook absoluut geen hekel aan, het ontkomt me vaak gewoon wat, maar dit jaar was het anders, dit jaar heb ik toch met bijzondere interesse gekeken en me gerealiseerd hoe mooi het eigenlijk is, het songfestival met Pinksteren, de eigentijdse versie van Handelingen 2!
Open up, was het thema van dit jaar Ga open, voor elkaars taal, voor elkaars muziek, voor elkaar als mens! Het bijzondere is dat dit thema in najaar 2019 al bekend werd gemaakt zonder dat men ook maar een vermoeden had hoe belangrijk, hoe actueel dit thema zou gaan worden. Open up, ga open, wees open, sluit je niet op, kom uit je bubble!

Het zijn de woorden, het is de taal van de Geest die uit onverwachte hoek dit jaar naar ons toe waait, of je nu van dat songfestival houdt of niet. Het is de boodschap van vandaag, van Pinksteren, de boodschap van verbinding, van elkaar niet loslaten. Hoezeer dát van waarde is, dat hebben we gemerkt en merken we in een tijd dat die verbinding tussen mensen op allerlei manieren onder druk staat, dat openheid naar elkaar op allerlei manieren geblokkeerd wordt, het gevoel vergeten te worden, in de steek gelaten meer op de loer ligt, met alle geslotenheid vandien. Open up, ga open, wees open!

Maar hoe doe je dat? Want net als met de Geest is dat opengaan voor elkaar, het verbinding leggen met elkaar, met God, met het leven dat jou omringt en alles wat daarin gebeurt, niet iets dat vanzelf gaat, het is niet een proces dat zich altijd laat sturen, vaker dan je lief is merk je dat er helemaal geen opening is naar elkaar, loop je tegen muren op, bij je zelf of bij de ander, van vooroordelen, angst of onbegrip, of word je er doodmoe van en denkt: ach, laat ook maar!

In het pinksterverhaal begint het met wachten. Het verhaal vertelt dat de leerlingen bij elkaar waren en wachten op de Geest, kracht uit de hemel. Het begint met de moed om te wachten.
Als ik bij mezelf na ga waar er momenten zijn/zijn geweest van Gods Geest, van een klik, een opening naar een ander, naar jezelf, naar een nieuw perspectief dan zijn dat altijd momenten waar ik achteraf constateerde: dat ging gepaard met de moed om te wachten.
Bijvoorbeeld, niet voor een ander invullen wat hij of zij denkt, of doet, de stilte in een gesprek er te durven laten zijn, je niet laten afleiden door wat de buitenkant je lijkt te zeggen….

En geloven…kerk-zijn…
Dat kan ook niet zonder de moed om te wachten, de lange adem, erbij blijven, tot de Geest, de vonk, de windvlaag je pakt en optilt en vervult.
De moed om te wachten zit er ook in: rustig de dingen door doen waarvan jij denkt dat ze van belang zijn, van waarde, die de wereld mooier maken, ongeacht of een ander daar nu op zit te wachten.
Maar o…wat is dat moeilijk! De onrust in onszelf, de gehaastheid, de drang naar succes en gezien worden, en naar meetbare resultaten, het zijn de dooddoeners voor Gods Geest.

Ik moest bij die moed om even wachten denken aan het vliegertje dat we kregen van vrienden afgelopen meivakantie. Met die enorme wind in het weidse Friesland bij het IJsselmeer die week stelde dat vliegertje natuurlijk niet zo veel voor. Voor direct succes hadden we een veel grotere moeten hebben. Maar we hadden deze nu eenmaal en we rolden ‘m uit en dan ging één van de kinderen of ik met die vlieger in handen staan en de ander verderop met het touwtje en dan riep je: ja, nu en dan gooide die ander de vlieger de lucht in en 9 van de 10 keer stortte de vlieger meteen weer dwarrelend neer, maar die ene keer hè, die ene keer dat het lukte, dat ie temidden van het stormachtige weer de lucht in ging… en dat je allebei naar boven keek, blij als een kind… ja, dat is het, de Geest, de verbinding, de vreugde!

Geloven doet misschien wel heel vaak denken aan dat vliegertje, 9 van de 10 keer hoor je een lied, beluister je een bijbelverhaal, zeg je een gebed, praat je met elkaar, ben je in de kerk, kijk je naar een livestream, zonder dat de wind eronder komt, zonder dat de Geest je pakt, maar die ene keer….
Als het Pinksterverhaal verteld wordt van de leerlingen die naar buiten gaan, de mensen die elkaar verstaan, hoe verschillend ook, dan is dat niet om te zeggen: zo is het, óf zo gaat het, als je maar dit of dat doet, en ook niet eens: zo moet het.
Eerder is het een verhaal dat ons verlangen aanwakkert, onze verbeelding prikkelt, en tegen ons zegt: zo zou het kunnen zijn, zo is het mogelijk! Stel je toch eens voor…

Wij hebben als mensen de unieke mogelijkheid om ons voor te stellen hoe de dingen zouden kunnen zijn of worden, om voorbij de dingen te kijken zoals ze zijn, en vandaaruit te hopen, te handelen, te leven. Op dat vermogen, die kracht, daar spreekt het Pinksterverhaal, en veel meer bijbelverhalen ons op aan, het wil ons pakken, zoals de wind een vlieger pakt, zo zeer dat je er naar gaat leven.

Stel je toch eens voor… Dat mensen elkaar verstaan, op alle mogelijke manieren, stel je toch eens voor, dat verschil niet meer een bedreiging is, maar een verrijking, stel je toch eens voor dat mensen zich met elkaar verbonden voelen, wat je achtergrond ook is. Het helpt ons om het vol te houden, met de realiteit die zo veel weerbarstiger is dan dat, of wanneer het wachten soms zoveel langer duurt dan we willen, of wanneer de vlieger van ons geloof dwarrelend neerstort of in de knoop raakt. Dan toch zegt het verhaal ons telkens weer: Stel je toch eens voor…

Het is vandaag Pinksteren, feest van verbinding, feest ook van een nieuw begin. Jaren heb ik dat zo gezegd met Pinksteren, we vieren het begin van de kerk, maar niet eerder sprak dat zo tot de verbeelding als dit jaar, open up, ga open, wees open.
Niet dat dat altijd makkelijk is, of zal zijn, het is het ook nooit geweest. Nu we meer en meer uit onze eigen bubble komen, uit de geslotenheid van onze levens, van onze huizen, is dat enerzijds iets waar we lang naar hebben uitgekeken, maar wat anderzijds ook spannend is en misschien soms zal tegenvallen.
Nu we elkaar dan weer als mensen van vlees en bloed zullen ontmoeten, zal het soms ook schuren, zullen we elkaar weer moeten vinden, zullen we de moed van het wachten op een andere manier moeten oefenen, met elkaar, meer dan ooit hebben we dan de Geest nodig om de verbindingen te leggen, het weer te laten stromen.

Daarom vertellen we dat Pinksterverhaal telkens opnieuw, Waar het mee begon en waar het op uit zal lopen. En waar we onderweg al iets van mogen zien!

AMEN.

als een wind die waait met vlagen,
zo verrassend waait de Geest,