Logo van de kerk

overweging in 2020 op 28 juni

Overweging overstapviering 2020,

waarbij Jonathan een stukje las uit de toren van Babel en Carlien uit de barmhartige Samaritaan.

#ALLEENSAMEN

Ik wil vanmorgen met jullie even wat mijmeren over dat thema van vandaag #ALLEENSAMEN en laat ik even beginnen met een vraag, aan jullie hier en denk thuis maar even mee…Stel, je hebt weer een hele week achter de rug, met school, werk, sport, muziek en wat er nog meer bij komt, hoe laad jij dan op in het weekend? Wat doe jij dan om weer met goede moed en energie aan de nieuwe week te beginnen? Ben je het type dat zegt: laat mij maar lekker thuis alleen op mijn gemakje wat aanrommelen, tekenen bijvoorbeeld, met de hond spelen, klussen in en om het huis, lezen of wat dan ook? Of zeg je juist: ha, het weekend begint… tijd om allerlei mensen op te zoeken, koffiedrinken met elkaar, sporten, bijkletsen, iets ondernemen met elkaar? Dus: waar laad jij het meeste van op? En natuurlijk, je bent niet helemaal het ene of het andere type, maar als je zou moeten kiezen?

#ALLEENSAMEN in de afgelopen tijd?

Ieder mens heeft tijd alleen nodig, en tijd samen met anderen, maar in welke mate, dat verschilt van mens tot mens, een beetje van het type dat je bent. De één is van nature wat meer gericht op alleen zijn, voelt zich daar comfortabel bij de ander is juist meer gericht op samen zijn met anderen en krijgt daar energie van. In alle opzichten was/is de coronatijd niet alleen een soms moeilijke tijd maar ook een interessante tijd, ook wat dit betreft. Want ineens hadden we geen keus, doordat we thuis moesten blijven. Met je gezin of voor sommigen van ons echt alleen en dat werd heel verschillend beleefd door iedereen, voor de één was dat alleen zijn, of alleen met je huisgenoten verschrikkelijk moeilijk, omdat hij of zij juist opleeft bij samen zijn met anderen, een ander zei juist: och, dat gaat me eigenlijk wel heel goed af, ik kan goed alleen zijn.

Maar voor beide types was er, zo denk ik, wel wat te leren. Degene die juist het ‘samen ‘het liefste opzoekt kon juist ontdekken wat het alleen-zijn allemaal bij je teweeg brengt, wat dat met je doet, degene die goed op zichzelf kan zijn kon ontdekken wat de waarde is van ‘samen’ zijn, ook al ben je daar van nature niet zo op gericht. Ook aan alleen zijn zit een grens.

Wat mooi was om te ontdekken in de afgelopen tijd was hoe je juist door het alleen zijn, het niet samen kunnen zijn, voelt hoe belangrijk dat samen is, of wat het voor je betekent. Om maar een heel dichtbij voorbeeld te noemen. Ik denk dat jullie, Carlien en Jonathan, juist toen je je klas niet meer kon zien, ontdekte hoe belangrijk dat samen zijn is. Jullie hebben het geluk gehad in een klas te zitten die heel erg “samen” was. Het mooiste kon je dat zien, vond ik, als jullie ’s morgens weer eens lang zal ie leven stonden te zingen voor een jarige klasgenoot die aankwam.

En ik denk dat we als gemeente, als kerk ons ook niet eerder zo samen hebben gevoeld als in deze coronatijd. Was dat samenzijn eerst heel vanzelfsprekend, En kon je je ook wel eens wat allenig voelen te midden van de groep toen het ineens niet meer kon en we allemaal thuis achter een schermpje zaten, hoorde ik van heel veel mensen hoe ze zich toen juist heel verbonden voelden met andere mensen die meekeken, Het alleen zijn maakte juist de waarde zichtbaar van samen zijn.

ALLEEN – SAMEN in balans?

De ene mens binnen de groep, individu tegenover gemeenschap, eigenlijk zit in alle bijbelverhalen dit thema ook verweven, En dat is best bijzonder omdat die verhalen juist ontstaan zijn in een tijd waarin mensen heel erg ingedeeld werden in groepen, je hoorde bij een familie, een stam, een laag in de bevolking, een volk, etcetera, en dan toch is er veel aandacht voor het individu, voor die ene mens, met een naam en een gezicht, in alle Bijbelverhalen draait het uiteindelijk om de juiste balans tussen dat alleen en samen, tussen jouzelf als unieke mens en de gemeenschap waar je bij hoort, het gaat telkens om het zoeken naar het juiste evenwicht tussen die twee, om het anders te zeggen, God is er voor alle mensen, voor het “ samen” maar heeft ook u, jou, mij specifiek in het oog, betrokken op een ieder persoonlijk, als de balans naar het één of het ander uit zou slaan, is het evenwicht weg, dan wordt God of een soort privé God, (alsof het om jou alleen zou gaan) of juist een heel algemeen iemand, een macht ver weg boven ons (alsof het alleen om samen zou gaan)

Jullie kozen twee prachtige verhalen uit waar dat alleen en samen heel mooi in verweven zit. In de Toren van Babel sprak Jonathan de kracht van het samen juist aan, hoe je als mensen met heel weinig heel veel kunt bereiken, hoe de mensen uit het verhaal met niets minder dan klei en zwarte smurrie toch prachtige huizen, een stad en toren kunnen bouwen tot aan de hemel. De kracht van samen, van gemeenschap, je hoeft het niet alleen te doen, je hebt elkaar nodig. En toch… aan het einde van het verhaal jaagt God de mensen uit elkaar, ze gaan verschillende talen spreken, op verschillende plekken wonen.

God komt in het verhaal dat Jonathan wat streng over alsof hij dit ‘samen’ niet zou kunnen waarderen, deze inspanning van de gemeenschap. Maar misschien zou je kunnen zeggen: de balans slaat te veel door naar samen, in de zin van op elkaar lijken, hetzelfde zijn, één blok vormen. Dat dat ook moet en je niet meer anders mag/ kunt zijn. Dat kan heel gevaarlijk zijn.

Daarom eindigt dat verhaal zo… Nee, laat iedereen ook zijn eigen taal kunnen spreken, zijn eigen manier van doen kunnen hebben, zijn eigen plek zoeken op deze wereld, of in de plek waar je woont, in je klas, of in de kerk. Want de één is nu eenmaal niet de ander, God houdt juist van al die verschillende mensen, met al hun eigen “aardigheden”, manieren van uitdrukken, er uitzien, en moedigt ons aan om zo ook naar elkaar te kijken, gelijk, maar toch ook anders. En dan moet je soms gewoon je best doen om elkaar te begrijpen, om je in te leven in de ander, niet te snel van jezelf uitgaan, dat die ander wel zal denken, praten en doen als jijzelf.

In het verhaal van Carlien, de barmhartige samaritaan, gaat het juist om de kracht van één op één, van mens tot mens, hoe het ‘samen’ / de groep juist soms muren opwerpt, scheidslijnen trekt, die er van mens tot mens eigenlijk niet zijn, of niet zouden moeten zijn, het volk waar je bij hoort, de kleur van je huid, de geloofsovertuiging die je hebt, het is geen reden, zegt dit verhaal om een ander links te laten liggen, niet het opmerken waard te vinden, of nog erger dan dat.

I ain’t second to no one, zingt Michael Jackson, voor elk mens dat op je pad komt kun je, ja moet je een naaste worden, zegt Jezus, no matter what…

Carlien en Jonathan, jullie gaan een tijd tegemoet waarin je je eigen plek, taal, overtuiging, manieren van doen, kleden, en toekomst gaat ontdekken, en ik wens jullie daarbij alle vrijmoedigheid en openheid toe, weet dat God nieuwsgierig is naar hoe jullie groeien als mens en dat Hij daarin met jullie meebeweegt, jullie volgt en zegent, en tegelijkertijd wens ik jullie toe dat je dat nooit helemaal alleen hoeft te doen, maar samen met lieve mensen en God om je heen, die je af en toe een spiegel voor houden, of je juist aanmoedigen of gewoon opvangen als je dat nodig hebt.

Oftewel, #ALLEENSAMEN

Amen!