Logo van de kerk

overweging in 2019 op 7 juli overstapviering

Overweging overstapviering 2019 op 7 juli

N.a.v. Exodus 2: 1-10

De rivier

Wij gaan deze zomer op vakantie naar Dreumel, wie heeft daar wel eens van gehoord? Ik ook niet, voordat ik de camping boekte, maar inmiddels weet ik waar het ligt, namelijk in het land van Maas en Waal, dichtbij waar die twee rivieren elkaar bijna aanraken. Dat is ook waar ik me op verheug als we daar heen gaan, op die rivieren, op dat rivierenlandschap. Om er langs te lopen, langs te fietsen, de rivieren over te steken of gewoon even een poosje erbij te zitten, want rivieren, ik weet zeker dat u dit herkent, roepen heel wat anders op dan bijvoorbeeld de zee, of bos, of weilanden met allemaal kleine slootjes, zoals in Friesland. Rivieren hebben iets eindeloos, iets wat altijd maar doorgaat. Ze komen ergens vandaan en gaan ergens naartoe ook als ze de bocht omgaan en je niet meer de loop kunt volgen, dan weet je dat het verder gaat en verder en verder.

Ooit was ik als kind in Zweden op vakantie en daar zagen we boomstammen die in het hoge Noorden gekapt waren en daar de rivier in waren gegooid en veel zuidelijker, zoveel kilometers verder, weer uit het water werden getrokken om tot planken te worden gemaakt. Fascinerend vond ik dat. De rivier had ze daar gebracht en er werd dan bij verteld dat je daar in het hoge Noorden zelf een heel groot vlot mocht bouwen en je tent erop zetten en dat je je dan mee mocht laten voeren door de rivier, het leek me toen al en eigenlijk nog steeds een prachtige onderneming. Stel je voor, langzaam maar zeker drijf je verder en verder en verder, althans dat is mijn eerste associatie bij rivieren, dat trage, dat lome, dat is natuurlijk niet helemaal terecht, ik heb ook ooit op een vakantie gekanoed in een snel stromend riviertje in de Ardennen, dat was hele andere koek.

Komt u al een beetje in de stemming? Dat is eigenlijk wat ik probeer met al die rivier verhalen, ziet u zichzelf al zitten aan een rivier, aan dat stromende water dat aan je voorbij trekt, dat zich een weg baant langs allerlei verschillende landschappen, hoe het kronkelt, meandert, zoals dat zo mooi heet, hoe het soms even versnelt door een versmalling en dan weer breed uitwaaiert. Voetjes misschien even in het water, kleedje mee, picknickmand. En terwijl u daar stilletjes zit, mijmerend misschien, je laat je gedachten zo wat stromen, zit je ineens midden in dat verhaal van vanmorgen, je ziet een moeder, een dochter, en een klein kistje dat ze met zich meedragen, heel voorzichtig alsof er iets heel kostbaars in zit, je hoort wat gehuil en dan zie je hoe het kistje langzaam op het water wordt gezet, dobberend als het arkje van Noach, je ziet hoe de moeder al gauw vertrekt maar hoe die dochter, de zus, zo begrijp je, blijft staan om het na te kijken en je kijkt automatisch met haar mee en nog net in de bocht zie je hoe het vastloopt in het riet en hoe het gevonden wordt, uit het water getrokken, door een vreemde vrouw.

Het verhaal is zo beeldend, zo prachtig verteld ook in de Groeibijbel door Piet van Midden, zoals Janneke dat voorlas dat het allemaal snaren aan kan raken in jezelf.
Als die rivier waar we aan zitten, als die nu het leven is, zoals dat stroomt en stroomt, soms langzaam dan weer snel, soms rustig dan weer levensgevaarlijk, dan laten die vrouwen en zelfs dat kleine baby’tje uit ons verhaal ons iets zien hoe we in dat leven kunnen staan, of beter gezegd, hoe God droomt, hoopt dat we in dat leven zullen staan, ook al hebben we niet alles in de hand en moeten we ons ook mee laten voeren vaak, en loslaten en vertrouwen en gewoon maar gaan.
Eens even kijken naar die verschillende personages…

Goede vaart

Moeder en de zus – wat kenmerkt deze twee vrouwen? Roept u eens wat steekwoorden die bij u opkomen…Moed, loslaten, vertrouwen tegen de klippen op, slimheid, koelbloedigheid, het gevaar zien en toch vertrouwen op het leven?
Daar zie ik jullie vandaag als ouders in. Hoe je je kind ontvangt en zo veilig mogelijk, zo beschermd mogelijk maar dan toch op de rivier van het leven moet zetten, God is met je, goede vaart. Daar ga je …..op de stroom van ….zelf gaan lopen…., Op de stroom van …..voor het eerst alleen naar school fietsen, je kijkt ze na tot aan de bocht en dan kun je niet anders dan vertrouwen, op de stroom van…. de volgende fase ingaan, naar de middelbare school, en je ziet de gevaren en toch kun je niet anders dan loslaten en laten gaan, op hoop van zegen.
Het is mooi wat de zus zegt in ons verhaal van vanmorgen als haar broertje wordt gered: Mam, nou mag hij er zijn. Hij moest in het water verdrinken, maar hij werd gered!
Hij mag er zijn! Kopje ondergaan en weer boven komen, hoe dan ook! Het is het vertrouwen dat we met de doop uitbeelden.
Het vertrouwen dat je kind er mag zijn, dat het gewild is en goed, geliefd door de mensen om hem of haar heen, en door God zelf, je mag er zijn, zeggen we al in de doop tot ons kind, en wat er ook gebeurt in je leven, wat je ook ondergáát, we vertrouwen erop dat je nooit helemaal óndergaat, dat je altijd weer uit het water wordt getrokken, door een mens of door God zelf.

Eigen keuzes

Dochter van de farao – wat kenmerkt haar? Hier komen jullie in beeld, Marc, Koen en Maud, let goed op!
Niet altijd naar je vader luisteren. Dat doet die dochter namelijk, ze maakt haar eigen keuze, onafhankelijk van de mensen om haar heen en die keuze is vooral ingegeven door zorg voor het kwetsbare, voor wat weerloos is, en nog iets belangrijks, ze maakt geen onderscheid, geen verschil, of iemand nu wel of niet bij haar groep hoort, zelfde afkomst heeft ja of nee, zelfde volk ja of nee… het hebreeuwse jongetje Mozes bij een Egyptische prinses, groter kan het verschil niet zijn, toch neemt ze verantwoordelijkheid, zorgt ze voor wie of wat op haar pad komt.
Dat is de grote verandering die jullie in de komende jaren ook mee zullen gaan maken. Tot nu toe werd er vooral voor jullie gezorgd en zo hoort het ook. Nu je aan deze nieuwe fase begint, ga je ook nadenken waarvoor, voor wie jij wilt zorgen, waar je zorg voor wilt dragen, waar je je voor in wilt zetten, soms komt er zomaar iets naar je toe gedreven in je leven, en moet je beslissen wat je wil, waar je voor kiest.

Oorsprong

Mozes – wat kenmerkt hem? Afhankelijkheid, geen grip op de dingen om hem heen, ziet ook niet wat hem omringt.

xWie ziet wat het is? (Ogen)

Streepje lucht, hij kijkt naar boven, prachtige tekening, mooi om dat perspectief te kiezen. Als we ons verplaatsen in het verhaal zien we Mozes volgens mij vaak over het hoofd, we verplaatsen ons niet gauw in zijn positie.

Allemaal zijn we zo geweest, als klein kind, Zo liggend op onze ruggetjes, wachtend tot er iemand in het vizier kwam die voor je wil zorgen, die zich over je ontfermt ja, zelfs als groot mens ben je soms zo nog wel op anderen aangewezen, ook al vinden we dat vaak heel moeilijk. Hoeveel verschil maakt het dan of je dat wel of niet hebt, goede mensen, uitgestoken handen om je heen, vriendelijke gezichten die boven je komen hangen als klein kind, of nu of later.

Voor Mozes maakt het alle verschil en als hij dan later zoekt waar hij bij hoort, wie hij mag zijn, en hoe hij zijn weg moet vinden door het leven, dan is dit verhaal over zijn leven dat hij niet mag vergeten, zoals jij ooit uit het water bent gered, handen jou hebben opgevangen, verzorgd, en rechtop hebben gezet, en tegen je gezegd hebben: je mag er zijn! Zo mag je, ja zo moet je dat ook voor anderen doen, vergeet niet waar je vandaan komt, want dat geeft richting voor waar je heen moet met je leven,

God is overal

God is verborgen in dit verhaal, onzichtbaar, nergens echt bij naam genoemd, en tegelijkertijd is hij overal in het verhaal, op teveel plekken bijna om op te noemen, in de zorg van de moeder, in de slimheid van de zus, in de onafhankelijkheid van farao’s dochter, in het water dat Mozes draagt.
Marc, Koen en Maud, waar de rivier van het leven jullie ook brengt, ik hoop dat jullie zulke mensen om je heen zullen vinden, zoals die vrouwen uit ons verhaal van vanmorgen en dat jullie er iets van God in zullen zien, en dat jullie zelf ook zo zullen uitgroeien tot zulke bewogen en betrokken mensen. Weet dat er veel mensen om jullie heen zijn die daar vertrouwen in hebben, dat God daar vertrouwen in heeft bij jullie, en ik wens jullie toe dat je nooit zult vergeten waar je vandaan komt, bij de Bron vandaan, zachtjes op het water van het leven gezet door jullie ouders, met hen zeggen ook wij hier allemaal: God is met je, goede vaart!

Amen