Logo van de kerk

overweging in 2017 op 16 juli

Overweging 16 juli 2017

Hand op het hout…ja…zie je het voor je?
Een moeder, een vader, een opa of oma, een vriend of vriendin die voor het slapen gaan nog ligt te denken aan die ene die hij of zij liefheeft en wat er allemaal wel of niet moet gebeuren.

Loslaten

U moet weten dat we in de voorbereiding het wel even een tijdje hebben gehad over dit lied. Eigenlijk sprak het Chantal, Machteld en Nelleke niet zo aan, beetje gekke tekst vonden ze het soms ook wel, vooral dat roken op een feestje en, zeiden jullie, het is een lied wat niet echt over ons gaat en dat klopt, het gaat meer over jullie ouders, hoe je als ouder soms op je handen moet gaan zitten bij wijze van spreken om je kind te laten gaan, los te laten, niet vast te houden, maar hoe je het dan niet laten kunt even met je hand te kloppen op het hout.
Dus jullie, ladies, dachten na over een lied dat mooi bij jullie zou passen en daar gaan we straks na de overweging ook naar luisteren. Een lied van Nick en Simon, getiteld:

Pak maar mijn hand!

Daar kwamen jullie op uit. Hé, alweer een hand, dacht ik later, alweer het beeld van een hand. Dat was volgens mij ongemerkt gebeurd. Ik vroeg jullie ook van wie die hand is die je mag pakken. Van God, zei één van jullie, als je het zwaar hebt, of als je de weg kwijt bent, of van je ouders, als je even een hand nodig hebt, als je het niet alleen kunt.
Ik vond het beeld wel mooi, die handen van verschillende kanten, van de verschillende generaties, en ook wat je ermee doet, met die handen, beschermen, maar niet teveel, en aan de andere kant je handen vrij willen hebben, maar soms toch nog even weer iemand vastpakken. Het reiken naar elkaar en toch ook weer het loslaten en daar een balans in vinden met elkaar. Onze Syb loopt net niet, net wel helemaal los en elke keer vraag ik me af, zal ik hem nog wel of juist niet meer een hand geven, het komt uiteindelijk vaak nog neer op één vinger. Misschien blijft dat het hele leven wel een beetje zo, tussen mensen, vasthouden of loslaten, een hand geven of juist vrij houden

Hand op het hout of pak maar mijn hand. Het gaat eigenlijk over hetzelfde maar dan van twee verschillende kanten, vanuit twee verschillende generaties bekeken.
We zitten hiermee eigenlijk meteen midden in dat verhaal van Andreas, die leerling van Jezus. Andreas is door Jezus bij hand genomen om met hem op weg te gaan, zomaar heeft hij alles achtergelaten voor Jezus en onderweg hebben ze van alles van Jezus geleerd. Maar nu is het moment gekomen dat ze het zelf moeten gaan doen, over God vertellen en mensen helpen. Je moet nu mijn hand loslaten, zegt Jezus eigenlijk. Nu worden de leerlingen zelf op pad gestuurd, zonder kleren, zonder tas, zonder ook maar iets mee te nemen.

Kan ik het wel

Als je op het punt staat iets nieuws te gaan doen, dan is dat stemmetje dat Andreas in zijn hoofd hoort wel herkenbaar: kan ik het wel, durf ik het wel, komt het goed? Andreas denkt terug aan de tijd dat hij leert zwemmen als klein jongetje, hoe zijn moeder hem mee trekt het water in en tegen hem zegt: je kunt het wel, doe het maar, probeer het maar, en hoe ze hem dan loslaat en dat hij dan ineens merkt, zo bang als hij eerst was, dat hij het wel kan!
Jezus spreekt met een zelfde vertrouwen tegen Andreas, je kunt het wel, durf het maar, ga maar op weg! En als het niet lukt, dan klop je het stof van je af en ga je verder en dan probeer je het weer opnieuw! Vertrouw op de kracht die je in je hebt, zegt Jezus er ook nog bij. Jezus vindt het belangrijk dat de leerlingen op eigen benen komen te staan! Hij heeft er vertrouwen in dat ze dat kunnen.

Eigenlijk lijken jullie, meiden, wel een beetje op die leerlingen van Jezus, zoals Andreas. Ook jullie gaan, weliswaar mét tas, een nieuw avontuur tegemoet, een nieuwe school, nieuwe mensen om je heen, een nieuwe periode in je leven, en misschien hoor je dan af en toe ook wel zo’n stemmetje dat zegt: Lukt het wel? Kan ik het wel? Komt het goed?
Aan de andere kant is het mooi om te zien hoe jullie er naar toe gegroeid zijn, hoe je ook al goede ervaringen op hebt gedaan, die je vertrouwen geven voor na de zomervakantie, dat de school nog net zo leuk is als de eerste keer toen je er binnenkwam, dat je merkt dat je zin hebt in de dingen die er gaan komen. Ook voor jullie gelden die woorden van Jezus net zo goed: Vertrouw op de kracht die je in je hebt. Lukt het niet, dan klop je het stof van je af, ga je verder en begin je gewoon opnieuw.

je hebt verhalen nodig

Om dat te leren, wat Jezus zegt, heb je vooral verhalen nodig, om te begrijpen wat het is om te vertrouwen op de kracht die je in je hebt en verder te gaan als het niet lukt. Daarvoor kun je niet zonder verhalen, verhalen van mensen die je voor zijn gegaan, die ook ooit ergens op een zelfde punt hebben gestaan als jij. Verhalen van ouders, grootouders, mensen uit de geschiedenis soms en juist in de kerk ook verhalen uit de Bijbel, die we telkens weer lezen omdat we er zoveel van ons eigen leven in herkennen.
In de Bijbel gaat het heel veel over generaties, God is de God van Abraham, Izaak en Jakob, van Sara, Rebekka en Rachel, God is er in het leven dat we zelf leiden met alles wat daarbij hoort, maar Hij was er ook al daarvoor, en komt daarna, kortom, de verschillende generaties hebben elkaar wat te vertellen, elkaar wat te zeggen over God, over het leven.

Want andersom werkt het ook. Nu wij hier vandaag stil staan bij het levensverhaal van Chantal, Machteld en Nelleke, het punt waarop zij staan, brengt ons dat ook bij waar wij zijn op onze levensweg, en ook: wat leren we van hun onbevangenheid, hun vragen, hun observaties, hun omgaan met deze tijd?
In het verhaal van Andreas, dat we lazen, is de rode draad dat je mag vertrouwen op de kracht die je in je hebt, maar ook dat je altijd leerling blijft, leerling van de Meester, of je nu oud bent of jong, en wie ook maar van wie leert.

Dat is een groot goed, die houding van leerling zijn, als je daar bij kunt blijven. Het weerhoudt je van een overmoed waarin je alles van jezelf verwacht, het bepaalt je erbij dat deze tijd, jouw generatie niet de enige is, het houdt je ook open voor wat Jezus, wat God je wil zeggen en hoe dat in iedere generatie verscholen zit, je raakt niet opgesloten in je eigen leeftijd, en dat we daarom als kerk met jong en oud samen komen is heel belangrijk.

Even afkloppen

Ik kom nog even terug bij dat lied over Hand op het hout. Even afkloppen, zeggen we vaak, en dat heeft, zou je zeggen, geen bijbelse achtergrond, dat is toch bijgeloof. En dat klopt aan de ene kant, het was een gebaar om de goden gunstig te stemmen. Maar hetzelfde gebaar blijkt ook een christelijke achtergrond te hebben. Wie overmoedig was geweest, legde zijn hand op het hout van het kruis. Zo werd iemand, was de gedachte, weer herinnerd aan de nederigheid van Jezus en werd je met je beide benen op de grond gezet. Afkloppen, maar dan anders, meer als oefening in de eenvoud, in de nederigheid van Jezus, of ik zou eerder zeggen, als oefening in zijn godsvertrouwen, zijn wijze van open, biddend leven, zijn houding van altijd leerling durven te blijven van de Vader én mensen om hem heen. Dan kan het zeker geen kwaad om regelmatig af te kloppen.

Zo mag je dan op weg gaan, met die twee dingen: Als leerling én vol vertrouwen op de kracht die je in je hebt.
Amen