Logo van de kerk
Home / Nieuws / Vriendenbrief van ds. Joop Lensink
21 December 2012

Vriendenbrief van ds. Joop Lensink

Beste mensen,

Wij, Wil en Joop Lensink, zouden niet graag de Gids willen missen.
Daarom moeten wij ons haasten om voor 21/12/12 te laten weten dat ons postadres verandert. Het was P.O.Box 4891, CRESTA 2118, maar het is van nu af P.O.Box 414127, CRAIGHALL, 2024, Johannesburg, Zuid-Afrika.

Laat ik tevens van de gelegenheid gebruik maken om de Ontmoetingskerk hartelijk te bedanken voor de collecteopbrengst van € 130,75 die via Stichting Comite Soweto ons deze week bereikte.
Laat ik meteen een artikeltje sturen dat ik juist voor de volgende Vriendenbrief gestuurd had, dat iets vertelt over ons werk in de grote stad.

Hartelijk gegroet,
Wil en joop Lensink

Vriendenbrief.

We hebben het al vaak gehad over de onderwereld van Johannesburg waar mensen onbewust bestaan in mentale, subculturele armoede. En wat een plezier om hier in het duistere bestaan het feest van het licht te vieren!
De vorige keer konden we vertellen van de wezen en van slums en mannenpakhuizen in onze grote stad en wat daar gedaan kan worden voor de "vergeten generaties", veelal dankzij u! Vandaag moet ik vertellen over de ontdekking van de onder onderwereld, waarbij honderden kinderslaafjes betrokken zijn, allemaal uit het land van de Zim diktator. Niet te geloven, maar ik zag het met open ogen! Al maanden was ik op het spoor, sinds ik in februari een jongen van twaalf jaar oud in een straat ontmoette. Hij liet me een brief zien van de school in Harare waaruit hij als weeskind verbannen zou zijn, omdat hij geen schoolgelden kon betalen. Hij is toen ZA binnengesmokkeld samen met een blinde "granny", zonder paspoort of enige identificatie. Op de brief staat een hartroerend verhaal en veel blanke mensen trappen daar in en geven hem een goed bedragje. Ik volgde de jongen naar de binnenstad en kwam in een oud, totaal verwaarloosd enorm flatgebouw. Het was binnen pikdonker, want alle vensters zijn met planken dichtgespijkerd. De jongen nam mijn hand en we bestegen glibberige trappen, want die zijn tevens zo'n beetje de riolering. Liften werken al jaren niet meer. Uiteindelijk kwamen we in een vertrek waar minstens een dozijn blinde vrouwen en kinderen krioelden. Waar ze van leven blijft een raadsel. Maar het geheim van "child labour" mocht ik toen nog niet ontdekken, want geen kind mag de waarheid spreken, dus alles was gelogen. Ik behield het contact en ging weer eens de duisternis in. Blijkbaar komen hier nooit blanke mensen en ik ga ook niet zonder een beetje angst, vooral als je lugubere groepjes werkeloze jongeren ziet en drugs ruikt. Plotseling kwam een moederlijk figuur naar me toe en we hadden een verbazend gesprek, heel kort, want het is te gevaarlijk daar in het gebouw, maar hier werden geheimen uitgeflapt! We maakten een afspraak ergens in de stad waar we in de auto verder zouden kunnen praten. Zij kon wel eens haast een moeder Teresa zijn, want zij werkt in stilte met een groep vrouwen, die samen veel doen tegen alle ellende van de geheime onder-onderwereld. Het leuke is nu dat Fundisisizwe Development Projects een netwerk van kerken en organisaties is - u bent toch ook deel daarvan! - en dat we met elkaar veel mogen doen. Lucia Cobokane, onze maatschappelijke werkster, was meteen enthousiast, toen ik het moedertje bij haar introduceerde en ze zei: 'Ook bij deze mensen voel ik me geroepen!' Ze wilde meteen de volgende dag al minstens vier vrouwen van de groep de kunst van het broodbakken aanleren en ze dan in dat vervallen gebouw een goedkope oven verschaffen. Dat kan omdat Lucia een echte Mama Africa is en we een drukke bakkerij in St Andrew hebben. http://www.mama-afrikanews.co.za/
Ik besef dat men in Nederland vaak vraagt: "Hoe lang moet die beroerde, catastrofale situatie van armoede, ziekte, epidemiën en honger blijven bestaan? Is het niet een bodemloze put?"
Wel, ik moest in mijn leven leren te vragen : "Hoe is het zover gekomen? Wie genereerde de slavenhandel en migrant labour?" U zult zich herinneren hoe wijzelf, toen we Zambia in 1974 moesten verlaten, belandden in de onderwereld van migrant labour en toen ontdekten dat we hier te maken hadden met een soort semi slavernij, die de hele plattelandse bevolking ontwrichtte en materieel en mentaal verarmde. Het erge was dat hier in de steden enorme braak zendingsvelden waren, omringd door talloze kerken, zwart en wit, en dat geen genootschap ook maar enigszins belang in deze mensen stelde. En dat is nu nog zo, behalve een paar fantastische uitzonderingen.
Kerk, noch staat, doet iets concreets voor deze miljoenensamenleving. Denken ze dat het te laat is, omdat ze in elk geval voor 80% geen werk zullen vinden, de mensen veelal ongeletterd zijn, mentaal verarmd en niet belangstellend en bovendien verslaafd aan een sub-cultuur?
Toen begon ik te vragen: "Is dit alleen in ZA zo? Wat deden kerken tegen slavernij sinds zeg 1450?" Ik kwam tot de ontdekking dat kerken eigenlijk slavernij bevorderden omdat slaven zouden behoren tot het vervloekte geslacht van Cham. Dat kwam voor kolonialisten even gerieflijk uit! Pas laat in de 19de eeuw werden Protestanten zending bewust.
In een adventspreek onder het thema Van kribbe tot kruis was de text: Filippenzen 2:7: "Hij nam de gestalte aan van een slaaf …" Is het niet zo dat de christelijke beschaving die gezindheid niet kende en eigenlijk de niet-Europeanen wereld tot slaven wilde maken? En waarheen in de wereld ook al slaven moesten migreren, daar is nog armoede. Is de schade onherstelbaar?
Nu blijft het ook voor FDP steeds moeilijk om het hart van die massa's oudere migranten te bereiken, maar des te meer kunnen we het feest van het licht vieren met kinderen en jeugd en ook veel vrouwen. Ik ben er nog altijd een beetje trots op dat ik eens lang geleden een beroep kreeg naar de hel en juist hier wat hemel mag beleven. Dat zal me zeker nog lang boeien, waarschijnlijk tot het harnas er versleten afvalt.



« Bekijk het complete nieuwsoverzicht